Will Grayson, Will Grayson

Bought the Duth version of Will Grayson, Will Grayson the day it came out. Had it signed by John Green (co-author together with David Levithan, who in turn is the author of Boy Meets Boy and other such gay teen classics that I have yet to buy once I no longer spend between a hundred and three hundred euros a year on uni books and Swedish literature). Read it. One day. One word: awesome.

Wanted to share two parts of it. But since I don’t have the English version because they were sold out (damn it), if you don’t speak Dutch, go and buy it yourself! Or go learn Dutch. But buying the version in your language is much less time consuming. And cheaper.

This is for the families like mine in which they could find a genetic marker for depression. The trouble with becoming older is that you start to see patterns. The trouble with becoming older in my family is that those patterns are denied because much of the occurences I base my patterns on are denied. But I was there. I have seen them falling. I have seen us falling.

—

ik: maar waarom ik? ik bedoel, wat zie je in mij?
tiny: jij hebt een hart, will. je laat het zelfs af en toe heel even zien. dat zie ik in jou. en ik zie dat je me nodig hebt.

ik schud mijn hoofd.

ik: snap je het dan niet? ik heb niemand nodig.
tiny: dat betekent alleen maar dat je mij nog harder nodig hebt.

het is zo duidelijk voor mij.

ik: jij bent niet verliefd op mij. jij bent verliefd op het idee dat ik je nodig heb.
tiny: wie zei dat ik ergens verliefd op was? ‘heel ontzettend gek op ben’, zei ik.

dan stopt hij. zwijgt hij even.

tiny: zo gaat het altijd. het gaat altijd min of meer zo.
ik: sorry.
tiny: en ze zeggen ook altijd ‘sorry’.
ik: ik kan dit niet, tiny.
tiny: je kunt best, maar je wilt niet. je wilt gewoon niet.

het is net of ik het niet met hem uit hoef te maken, omdat hij dit gesprek al in zijn hoofd heeft gevoerd. ik zou opgelucht moeten zijn dat ik niks hoef te zeggen. maar ik voel me alleen maar lulliger.

ik: jij kunt er niks aan doen. ik kan nou eenmaal niks voelen.
tiny: o nee? voel je op dit moment echt niks? helemaal niks?

ik wil tegen hem zeggen: niemand heeft me ooit geleerd hoe ik met dit soort dingen moet omgaan. zou loslaten niet pijnloos moeten zijn als je nooit hebt geleerd iets vast te houden?

tiny: dan ga ik nu maar.

en ik blijf. ik blijf hier op de schommel zitten terwijl hij wegloopt. ik blijf zwijgen als hij in zijn auto stapt. ik blijf zitten als ik de auto hoor starten en wegrijden. ik blijf ongelijk hebben, omdat ik niet weet hoe ik me door de doornhaag van mijn eigen hoofd moet werken om te komen bij wat het ook is wat ik hoor te doen. ik blijf hetzelfde, en hetzelfde, en hetzelfde, tot ik eraan bezwijk.

(…)

en ik denk: nee.
serieus. nee.
want ik ben mijn hele leven al aan het vallen. niet het soort vallen waar tiny het over heeft. hij heeft het over liefde. ik heb het over leven. bij mijn soort vallen is er geen zachte landing. alleen maar tegen de grond slaan. hard. dood, of wensend dat je dood was. dus al die tijd dat je aan het vallen bent is dat het afschuwelijkste gevoel dat er bestaat. omdat je het gevoel hebt dat je er geen controle over hebt. omdat je weet hoe het afloopt.

Advertisement